شکرک زدن ( رس شدن ، کريستاليزه شدن عسل ، Grandulated Honey):
آنچه که در اصطلاح « شکرک زدن » مي گويند و به خاطر وجود کلمه شکر در ذهن تقلبي بودن عسل را تداعي مي کند، چيزي جز پديده « بلور شدن » يا « کريستاليزاسيون » نيست.
عسل به علت درصد بالاي مواد قندي که دارد در واقع يک ماده جامد است که تحت شرايط بسيار شکننده اي بصورت مايع قرار دارد. اين ماده اشباع شده قندي ( گلوکز، فروکتوز و مالتوز) بايد در واقع جامد باشد، ولي به طور اتفاقي مايع است. به همين دليل به محض اينکه شرايط مطلوب شود اين تغيير فيزيکي يعني شکرک زدن، پديدار مي گردد.
متاسفانه اين موضوع به حدي تاثير سوء در ذهن مصرف کنندگان ايجاد کرده است که از يک طرف مشکل بزرگي را براي توليد کننده در جريان عرضه به بازار و از طرف ديگر براي مصرف کنندگان از نظر طبيعي بودن عسل مايع به وجود آورده است. بايد توجه داشت که شکرک زدن و خاصيت تبلور عسل، دليل عدم مرغوبيت آن نيست و بعضي افراد به غلط عسل بلوري شده را مصنوعي يا تقلبي مي دانند.
عوامل اصلي شکرک زدن عسل:

عسل یک واژه عربی است که در زبان فارسی " انگبین " نامیده می شود. عسل اکسیری پر ارزش است که در تمام طول تاریخ به عنوان یک غذای خوش طعم و شفابخش مورد توجه بشر قرار گرفته است، طوریکه گذشتگان آن را مظهر پاکی و خلوص و همچنین نشانه قدرت و جوانمردی می دانستند. در یونان و روم باستان عسل را مظهر برکت ، عشق و زیبایی دانسته و مصریان مالیات خود را بر اساس آن می پرداختند.
عسل در زمان های خیلی دور بطور طبیعی در لابه لای صخره ها و در جنگل ها وجود داشته ، ولی انسان تقریباً از چهارهزار سال پیش به اصول کندو داری و پرورش عسل پرداخته است و این ماده مغذی در طی سالیان محفوظ مانده است.طوریکه در مقبره های فراعنه مصر، کوزه های پر از عسل ، سالیان دراز باقی مانده و فاسد نشده است. این ماده با وجود شیرینی بسیار ترش نمی شود و کپک نمی زند . در قرآن سوره ای بنام " نحل " مربوط به زنبور عسل و عسل است که اهمیت این ماده را نشان می دهد.
به جز شهرت آن به عنوان شيرين كننده طبيعی مقوی،تحقيقی نشان داده است كه تركيب منحصر به فرد عسل به عنوان عامل ضد باكتری و آنتی اكسيدانت شناخته شده است.
![]()
عسل شیرین كننده غلیظ و چسبناكی است كه زنبورها آن رابه طور طبیعی برای تغذیه خود می سازند. فرایند ساخت عسل زمانی آغاز می شود كه زنبورها روی گلها می نشینند و شهد آنها را در دهان خود جمع می كنند.این شهد سپس با آنزیمهای ویژه ای در بزاق دهان زنبورها مخلوط می شود،یك فرایند كیمیایی كه آن را به عسل تبدیل می كند.زنبورها عسل را به كندو می برند و آن را در سلولهای دیواره كندو ذخیره می كنند .
عسل به رنگهای سفید،كهربایی،قرمز،قهوه ای و حتی سیاه است.طعم و مزه آن بسته به نوع شهد گل متفاوت است.اكثر عسلهای موجود ازشهد گلهای شبدر،یونجه،خلنگ،گل ابریشم ساخته شده اند.عسل را می توان ازشهد گل آویشن و اسطوخودوس نیز به دست آورد.
|
|
| ||||||||
|
| |||||||||